Verum svolítið rómantísk
Íslendingar hafa misjafnar skoðanir á Valentínusardeginum og flestir telja hann vera amerískt fyrirbæri. Staðreyndin er þó sú að Valentínusardagurinn á ekki rætur sínar að rekja til Bandaríkjanna heldur til Rómar hinni fornu.
Sagan segir ástæðuna fyrir því að dagurinn 14. Febrúar fékk nafnið Valentínusardagurinn hafi verið sú að þennan dag leiddi prestur tvær ástfangnar sálir, ungt par, saman í hjónaband en þessi vígsla var forboðin. Valentínus þessi var síðan hengdur fyrir atvikið 14. Febrúar og þess vegna var dagurinn tileinkaður honum. Valentínus var þá titlaður verndari elskenda eftir aftökuna og dagurinn haldinn honum til heiðurs ár hvert. Á facebook er að finna síðu þar sem fólk getur skráð nafn sitt á ef það er á móti því að við Íslendingar höldum Valentínusardaginn hátíðlegan. Valentínusardagurinn er ekkert upprunninn í Ameríku þó svo að kanarnir hafi á margan hátt ofgert honum, eins og svo mörgu öðru. Blaðamaður þessa pistils er heldur ekki sammála fólki sem telur að fyrst við séum að halda upp á Valentínusardaginn þá getum við bara líka haldið upp á þjóðhátíðardag Bandaríkjamanna. Valentínusardagurinn þarf heldur ekki endilega að snúast um blóma- og súkkúlaðigjafir eða þá bangsa með hjörtum á. Frekar á að gera eittvað pínu rómantískt eins og t.d. að skrifa ástinni sinni fallegt bréf. En svo oft gleymist tilgangur svona daga í hafsjó framleiðenda sem nýta sér daga sem þessa til að selja fólki eins og það getur af t.d. blómum, konfekti og jafnvel kynlífsleikföngum því allt snýst jú um markaðssetningu. Síðan eru sumir á þeirri skoðun að Valentínusardagurinn sé meira fyrir unga fólkið en það eldra. Skoðun blaðamannns er sú að hvort sem fólk er ungt og nýlega ástfangið eða búið að eiga ástina sína til langs tíma þá er alltaf ástæða til þess að tjá ást sína á makanum eða kærastanum/kærustunni. Blaðamaður þessa pistils er líka fáránlega væminn og rómantískur og fílar svona daga í botn.
Sigrún Ásdís Sigurðardóttir.
