The Color of Paradise
Mér finnst ég því miður ekki nógu oft sjá kvikmyndir sem að virkilega snerta við mér og fá mig til þess að hugsa um
lífið frá öðru sjónarhorni. Í of mörgum tilvikum er söguþráðurinn gleymdur og grafinn um leið og ég er staðin upp
úr sófanum.
Það gerist þó sem betur fer stundum að myndir skilja eitthvað eftir sig og Íranska kvikmyndin Rang-e khoda eða Color of Paradise er
frábært dæmi um þess konar mynd, sem er virkilega þess virði að horfa á.
Þessi fallega kvikmynd, sem er frá árinu 1999, segir sögu átta ára blinds drengs, Mohammad að nafni, og sambandi hans við föður sinn. Móðir Mohammad er dáin og faðirinn hefur í hyggju að kvænast aftur en er hræddur um að drengurinn geti orðið hindrun á vegi hans. Honum finnst mikil byrði og skömm að eiga blindan son og reynir eftir fremsta megni að losna undan þeirri skyldu.
Myndin byrjar á ávarpi til Drottins: Þú ert bæði sýnilegur og ósýnilegur. Þessi orð lýsa viðfangsefni myndarinn nokkuð vel þar sem Mohammad er í sífelldri leit að Guði og miskunn hans. Hann notar heyrnina og hendurnar til að skynja umhverfi sitt og les náttúruna eins og blindraletur.
Náttúran spilar mjög stórt hlutverk í myndinni og hið fallega land Íran birtist áhorfanda sem sannkölluð paradís. Frammistaða leikaranna er vægast sagt stórkostleg og ég man aldrei eftir að hafa séð jafn góðan leik hjá jafn ungu barni.
Faðirinn og sonurinn mynda mjög mikla andstæðu þar sem Mohammad er sífellt leitandi og upplifir allan heiminn í gegnum snertingu og hljóð á meðan að faðirinn lokar sig af í sínum eigin vandamálum og erfiðleikum og sér þar með ekki allt það sem lífið hefur upp á að bjóða. Það er í rauninni hann sem er blindur.
Myndin fékk mig til þess að hugsa um hvort að við, sem erum svo heppin að geta notað öll þau skilningarvit sem okkur voru gefin, séum svo vön því að geta upplifað heiminn án nokkurra erfiðleika að við hættum að taka eftir? Hættum að leita eftir því sem við viljum sjá og skönnum þess í stað fljótt yfir af illri nauðsyn.
Það kannast eflaust allir við það að eiga fallega mynd sem hangir uppi á vegg. Eftir svolítinn tíma hættir maður að taka eftir henni og hún verður sjálfgefinn hluti af umhverfinu. Svo gerist stundum eitthvað sem að verður til þess að allt í einu sér maður myndina aftur og tekur þá eftir því hversu falleg hún er og hvað það var í fyrstu sem heillaði mann. Nákvæmlega þetta getur gerst með allt í kringum okkur, líka fólk.
Þess vegna er svo nauðsynlegt að gleyma ekki að horfa, verða ekki blindur á heiminn, og oft er gott að fá góðlegar áminningar eins og Color of Paradise.
Marta Björg
