Lísa í Undralandi
Á laugardaginn fór blaðamaður Landspóstsins á nýjustu mynd Tim Burtons, Lísa í Undralandi (Alice in Wonderland).
Í stuttu máli er myndin hálfgert framhald af sögunni um Lísu í Undralandi sem að allir kannast við og er sjálfsagt þekktasta útgáfa þeirrar sögu teiknimyndaútgáfa Disneys. Í mynd Tim Burtons er Alice, eða Lísa eins og hún heitir á móðurmálinu, orðin 19 ára.
Hún man ekkert eftir fyrri ferð sinni til Undralands sem átti sér stað þegar hún var barn en dreymir stundum um það og önnur afleiðing ferðarinnar er að hún er mun skrýtnari en gengur og gerist í Englandi um 1900. Einn daginn fer hún í veislu á sveitasetri vinarfólks. Meðan á veislunni stendur biður sonur lávarðsins hana um hönd hennar. Lísa veit ekki hverju hún á að svara og vill helst ekki giftast syninum, sem er hinn mesti leiðindadurgur, svo hún hleypur í burtu. Þá sér hún hvíta kanínu sem hún eltir að holu undir tré, dettur hún ofan í holuna og er þá aftur komin til Undralands þar sem henni er nú ætlað stórt hlutverk. En er best að láta hér staðar numið um söguþráðinn.
Lísa í Undralandi er stórskemmtileg mynd. Ákvörðun Burtons um að breyta söguþráðinum og gera Lísu fullorðna og hafa þannig tækifæri til að gera Undraland að aðeins meira ógnvekjandi stað var hárrétt. Þó gerir Burton myndina ekki það ógnvekjandi, sem að hann hefur stundum átt til, að ekki sé hægt að fara með börn á myndina og þau börn sem voru í salnum virtust skemmta sér vel og ekki vera hrædd, þó reyndar hafi heyrst ansi mikið að „hvað er hann/hún að segja“ sökum þess að myndin er eingöngu textuð. En gerði það ekki mikið að sök og virtust bæði börn og fullorðnir njóta sín enda náði söguþráðurinn vel til beggja. Einnig að breyta söguþræðinum þetta mikið frá hinni klassísku Lísu í Undralandi gerir það að verkum að þetta er ekki sagan af Lísu sem að allir þekkja heldur eitthvað nýtt og spennandi sem gaman er að sjá í bíó.
Húmorinn, sem er ef til vill aðeins dekkri og lúmskari en fólk á að venjast, átti upp á pallborðið hjá blaðamanni og félögum hennar sem að hlógu mikið og oft á stöðum þar sem fáir aðrir hlógu.
Útlit myndarinnar var mjög hugmyndarríkt, stórglæsilegt og á köflum hreint ótrúlegt. Það að hafa myndina í þrívídd, tækni sem er að ryðja sér til rúms í æ fleiri kvikmyndum, gerði það að verkum að á stundum fannst blaðamanni að hún gæti staðið upp og farið inn í landslagið sem virtist teygja sig út í órafjarlægðir á skjánum, hefur þetta ef til vill með það að gera að þetta er fyrsta myndin sem hún sér í þrívídd. Varð blaðamaður svo sannarlega ekki fyrir vonbrigðum með sína fyrstu reynslu af þrívíddartækninni og vonast til að sem flestar kvikmyndir verði sýndar svona í framtíðinni því að það eykur á raunveruleika myndanna.
Aðalleikarar myndarinnar standa sig flestir með prýði.
Leikkonan Mia Wasikowska sem leikur Lísu stendur sig vel og nær að láta þróun persónunar í gegnum myndina virka mjög eðlilega.
Johnny Depp fer að kostum eins og vanalega og nær að leika Klikkaða hattarann á fullkominn hátt og leikur sér að því að dansa á línu heilbrigðis og klikkunar. Samstarfs hans og Tim Burtons, en Depp hefur leikið í mörgum mynda hans, er ávallt mjög skemmtilegt og með því árangursríkasta sem sést hefur milli leikara og leikstjóra.
Helena Bonham Carter er frábær sem hin höfuð- og skapstóra, snargeggjaða Rauða drottning. Hún virðist ætla að festa sér sess sem annar fastaleikari í kvikmyndum Tim Burton og heyrast engar kvartanir um það hér, þar sem það fer henni alveg jafn vel og Depp að leika persónur sem ganga ekki heilar til skógar.
Það eina sem fór í taugarnar á blaðamanni og eyðilagði hluta af myndinni er túlkun Anne Hathaway á Hvítu drottningunni, litlu, góðu systur Rauðu Drottningarnar. Talsmátin og líkamstjáningin, eftir að það hætti að vera hlægilegt varð einstaklega pirrandi og skyldi blaðamaður ekki hvað henni gekk til að leika Hvítu drottninguna svona eða, ef til vill hvað Tim Burton gekk til með því að láta Hathaway leika Hvítu drottninguna svona. Var ekki hægt sína það að hún væri hálfrugluð, eins og allir virðast vera í Undralandi, á einhvern annan hátt?
Allir hinir leikarar myndarinnar stóðu sig vel og er gaman að sjá hversu margir frægir leikarar eru í því að leika raddir hina ýmsu íbúa Undralands.
Fyrir utan þennan eina smávægilega galla með leik Hathaway, er Lísa í Undralandi mynd sem að allir ættu að sjá og engin aðdáðandi Tim Burtons eða Johnny Depps ættu að láta fram hjá sér fara. Einn ein fjöðrin í skrautlegan hatt Burtons og Depps.
KBS
