Landpósturinn

Undirritaður brá sér í kvikmyndahús um daginn, sem er svo sem ekki í frásögur færandi í sjálfu sér. Hinsvegar má eyða nokkrum orðum í kvikmyndina sem varð fyrir valinu í þetta sinn.
Kvikmyndin Inglourious Basterds er nýjasta afurð Quentin Tarantino og sem fyrr bregst honum ekki bogalistin. Myndin sem gerist í Frakklandi í seinni heimstyrjöldinni er stórgóð skemmtun, þó ekki sé hún nú beint mjög nákvæm söguskoðun.

Tvær sögur eru sagðar í myndinni, önnur fjallar um unga gyðingastúlku sem á harma að hefna gagnvart nasistum. Hin sagan segir frá illskeyttri hersveit Bandaríkjamanna sem er samansett af hermönnum af gyðingaættum.  Þeir starfa innan víglínu Þjóðverja með það eitt að markmiði að drepa sem flesta nasista og mögulegt er. Sögurnar tvær fléttast saman þegar líður á myndina með ófyrirsjáanlegum afleiðingum.

Líkt og aðrar myndir Tarantino er myndin stútfull af skemmtilegum samtölum sem ná oft að byggja upp óbærilega spennu. Ofbeldið er einnig töluvert eins og Tarantino er von og vísa. Þó mætti halda að sumum hafi ekki þótt nóg af ofbeldi því rétt fyrir hlé stóð upp hópur ungra pilta og yfirgaf salinn fussandi og sveiandi. Líklega hafa þeir verið að vonast eftir minna af samtölum og meira af ofbeldi.  Þetta ber hinsvegar ekki að skilja svo sem myndin sé laus við ofbeldi, en hún er hinsvegar ekki eitthvað pyntingaklám (torture porn) líkt og góðvinur Tarantino, Eli Roth, er þekktur fyrir. Og líkt og í öllum Tarantino myndum er ekki langt í húmorinn.

Leikararnir í myndinni eru ekki þeir frægustu, fyrir utan Brad Pitt, en flest allir standa þeir sig vel. Pitt fer á kostum sem foringi hersveitarinnar og er sérstaklega gaman að hlusta á hreiminn hjá honum. En að öllum öðrum ólöstuðum þá er það Austuríkismaðurinn Christoph Waltz í hlutverki sínu sem nasistinn tungulipri, en jafnframt miskunnarlausi, Hans Landa sem stelur senunni. Frammistaða hans er mögnuð og vonandi á maður eftir að sjá meira af honum í framtíðinni.

Myndin er í lengri kantinum eða rétt rúmir tveir og hálfur tími en Tarantino tekst að halda spennu allan tímann þó svo myndin sé róleg á köflum.  Það var meiri segja á nokkrum stöðum í myndinni sem maður saknaði meiri upplýsinga um viss atriði í sögunni.

Heilt yfir er myndin frábær skemmtun og algjört skylduáhorf fyrir Tarantino aðdáendur. Þeir sem hafa ekki séð myndina ennþá er því hvattir til að drífa sig í Borgarbíó og bera meistarverkið augum.