Landpósturinn

Ég er þeirra forréttinda aðnjótandi að styðja fótboltaliðið Liverpool.  Ég reyndar fékk ekki áhuga fyrir því að fylgjast með fótbolta fyrr en svona í kringum 1994 eða 1995, en ég hafði samt alltaf haldið með Liverpool svona ef einhver spurði mig, þökk sé eldri bróðir mínum.

Að vera stuðningsmaður Liverpool er ekki alltaf auðvelt. Ég er rétt skriðinn yfir þrítugt og man ekki mikið eftir gullöldinni miklu þegar liðið vann nánast allt sem var í boði.  En semsagt síðan ég byrjaði að fylgjast í alvöru með liðinu, þá hefur nú uppskeran verið heldur rýr, á mælikvarða stórliða allavega. Í byrjun hvers tímabils er maður þó alltaf vongóður um að loksins takist liðinu að hrista af sér slyðruorðið og hrifsi til sín Englandsmeistaratitilinn sem alltof lengi hefur verið í höndum ribbalda og rusta.

En á hverju einasta tímabili brenna þær vonir jafn hratt upp og Challenger geimferjan gerði hér í eina tíð. En alltaf er maður jafn brattur í upphafi næsta tímabils. Og yfirstandandi keppnistímabil er engin undantekning  frá þeirri reglu. Ég var fram úr hófi bjartsýnn fyrir hönd minna manna, enda voru þeir því sem næst búnir að vinna titilinn á síðustu leiktíð. En þær vonir hafa dofnað hraðar en frægðarsól íslenskra Idol stjarna. Þetta lítur út fyrir að ætla verða enn eitt „næstum því“ tímabilið.

Vinir mínir sem ekki eru þeirrar gæfu aðnjótandi að halda með Liverpool hafa í mannvonsku sinni og kvikindisskap kallað mig vonbrigðafíkill fyrir það eitt að halda með liðinu. Til þeirra og annara sem deila sömu skoðun hef ég aðeins ein skilaboð. Minn tími mun koma! Hey það virkaði fyrir Jóhönnu.