Capitalism: A Love story
Capitalism: A Love story. Nýjasta mynd Michael Moore, kóngsins í heimildarmyndabransanum. Í þessari mynd skoðar hann afdrifarík áhrif stórfyrirtækja á hversdagslíf hins venjulega bandaríkjamanns.
Titill myndarinnar er aldrei útskýrður og ekki veit ég alveg hvað hann á við með honum, væntanlega þó ástarsamband bandaríkjamanna á Kapítalismanum. Myndin olli mér nokkrum vonbrigðum. Það virðist vera þannig að annað hvort elskar fólk myndirnar hans eða þolir þær ekki. Ég er í fyrri hópnum, elska þrasið í honum. Vonbrigðin felast aðallega í því að hann nær ekki að vera jafn fyndinn og skemmtilegur eins og í undanförnum myndum. Myndin er þó aldrei leiðinleg, þó að hún flæði kannski ekki alveg jafn skemmtilega og hans fyrri myndir, þá gerir hún það sem að hún á að gera. Vekur mann til umhugsunar.
Þó hann eigi það til að vera ekki alltaf alveg hreinskilinn og ýkja atburði, þá er mér sama. Boðskapurinn kemst til skila, þetta er áróðursmynd gegn nýfrjálshyggjunni og þeirri miklu fégræðgi sem hefur tröllriðið öllu, hann hefði þó mátt vera heilsteyptari. Hann kemur svo sem ekki með margt nýtt í umræðuna með þessari mynd þar sem búið er að tönglast á efniviði hennar í fréttum í dágóðan tíma, það er samt hressandi að sjá hvernig Moore lítur á þetta allt saman.
Myndin er best á þeim köflum þegar Michael Moore er í ,,ham“. Skammar liðið. Hann er til að mynda alveg hreint kostulegur þegar hann æðir um á brynvörðum bíl um Wall street og gargar í gjallarhorn að þeir eigi að skila þjóðinni peningunum sem þeir hafa stolið. Hvort sem að maður elskar hann eða hatar hann, þá verður að viðurkennast að hann kann þá list að viðhalda athygli áhorfandans betur en flestir.
