"Ég get ekki sungið blandaða dagskrá í ljóðanærbuxum"
Ég skellti mér í leikhús í kvöld með karli föður mínum sem er ekki til frásögu færandi nema að við fórum á sýninguna Tenórinn sem sýnd var í kvöld hjá Leikfélagi Akureyrar. Tenórinn er ekki ný sýning en hún var frumsýnd árið 2003 og var sýningin í kvöld “svanasöngur” þessarar kostulegu sýningar í bili. Guðmundur Ólafsson er bæði höfundur og aðalleikari þessarar sýningar og fór á kostum, svo ekki sé minna sagt.
Guðmundur Ólafsson hefur leikið á alls oddi hjá Leikfélaginu í mörg ár en í kvöld eru einmitt liðin 35 ár síðan hann hóf feril sinn í Samkomuhúsinu á Akureyri. Í kvöld sem og önnur kvöld, stóð hann sig með eindæmum vel.
Leikritið sem fjallar um tenór sem hefur starfað víða um heim, sungið hin ýmsu verk á litlum sviðum sem stórum, er að undirbúa sig fyrir að stíga á svið á Íslandi eftir langa fjarveru erlendis. Leikritið á sér stað í búningsklefa hans þar sem hann og undirleikari hans taka upphitun. Þó leikritið fari af stað svona frekar á rólegu tónunum og jaðrar við að vera full alvarlegt þá tekur það aldeilis stökk yfir í húmorinn þegar líður á og má segja að Guðmundur komi verulega á óvart.
Tenórinn hefur frá ýmsu að segja og nær Guðmundur að flétta nútíð og fortíð einstaklega skemmtilega saman, tenórinn er að berjast við að halda athyglinni við upphitunina en flækist alltaf aftur í minningar um hina gömlu góðu daga á milli þess sem hann finnur sig knúinn til að deila vandamálum hjónabandsins og erfiðleikum þess að vera heimsfrægur söngvari í sífelldri tilvistarkreppu með þögla undirleikaranum sem á þess einskis annars kost en að hlusta. Undirleikarinn, sem leikinn er af Sigursveini Kr. Magnússyni, gefur þessu einstaklega skemmtilegan tón þar sem hann með þögninni, tilfallandi hláturskasti og svipbrigðum sem lýsa óskiljanlegu skilningsleysi, hneykslan og forundran á þessum óeinbeitta, stórundarlega og málglaða tenór, setur bráðfyndinn tón í verkið.
Guðmundur sýnir snilldar húmor þegar hann dansar í froskalöppum, stendur uppi á stólum, glamrar á gítar, syngur buxnalaus, viðrar nærfötin, rappar, tekur dægurlög, einsöng, óperur og allt virðist það áreynslulaust. Hinar mýkri hliðar hans koma í ljós þegar hann rifjar upp samskiptaleysi sitt við föður sinn, sorgina við að missa móðurina, vandræðin við að halda framhjáhaldinu sínu frá eiginkonunni og eiginkonunni frá sínu eigin framhjáhaldi.
Leiksýning þessi er án efa ein af hinum betri sem ég hef séð síðustu ár og reyni ég þó að ná þeim sem flestum. Guðmundur Ólafsson, sem er afar fær leikari, er auk þess afar góður söngvari, fær 5 stjörnur frá mér fyrir skemmtun kvöldsins
